Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

Πόλη στις φλόγες- Garth Risk Hallberg.









Νοέμβριος του 2015  κι η κυκλοφορία του ''Πόλη στις φλόγες'' αποτελούσε ένα τεράστιο εκδοτικό γεγονός.Τα δικαιώματα του βιβλίου είχαν πουληθεί πριν καν κυκλοφορήσει, ένας  άγνωστος συγγραφέας μέχρι τότε κάνει την εμφάνισή του, με ένα βιβλίο που πολλοί βιάστηκαν να μιλήσουν για το επόμενο Μεγάλο Αμερικάνικο μυθιστόρημα.Oι αναρτήσεις των blog που παρακολουθώ αφορούσαν μόνο το βιβλίο αυτό. Περίμενα να καταλαγιάσει όλη αυτή αναμπουμπούλα για το φαινόμενο Χάλμπεργκ, και είμαστε τρία χρόνια μετά που το βιβλίο επιτέλους βρέθηκε στα χέρια μου και οι προσδοκίες μου να φτάνουν στα ύψη.
Η ιστορία ξεκινά με τον πυροβολισμό μιας πανκ φοιτήτριας σε ένα πάρκο της Νέας Υόρκης.Καθώς το κουβάρι της υπόθεσης ξετυλίγεται, παρελαύνει ένας θίασος χαρακτήρων φαινομενικά ασύνδετων μεταξύ τους, ώσπου τελικά οι ιστορία του καθενός να συγκλίνει με του άλλου.Το μυθιστόρημα όμως δεν είναι αστυνομικό, η απόπειρα δολοφονίας θα διαλευκανθεί,δεν είναι όμως ο βασικός πυρήνας της πλοκής,
Ο κύριος χαρακτήρας του βιβλίου είναι η ίδια η πόλη η Νέα Υόρκη τέλη δεκαετίας του '70.Η παρακμή και η σήψη της πόλης, η εγληματικότητα, η οικονομική διαφθορά.οι τελευταίες διακόσιες σελίδες όπου και υπάρχει η ουσιαστική δράση του βιβλίου, περιγράφει εξαιρετικά το χάος, την πόλη που κυριολεκτικά βρίσκεται μέσα στις φλόγες. Η μουσική βρίσκεται παντού, διαβάζεις και ακούς.
Αυτό που καταφέρνει καλά ο Χάλμπεργκ, είναι η ατμόσφαιρα που δημιουργεί. Καλή γραφή με αμέτρητα φλας-μπακ στην ιστορία,  ιντερλούδια, που διανθίζουν την αφήγηση.

Πρόκειται για ένα αριστούργημα; Όχι.Πρόκειται  όμως για ένα χορταστικό, πολυσύνθετο μυθιστόρημα, που έχει ότι περιμένει ένας αναγνώστης από ένα ογκώδες βιβλίο.




Μετάφραση: Γιώργος Κυριαζής
Εκδόσεις: Κέδρος.

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

'Ασωτοι-Γκρεγκ Τζάκσον.













Τελευταία ανάγνωση του '17, πρώτη του '18,  ο χρόνος με αφήνει και με βρίσκει παρέα με τον Γκρεγκ Τζάκσον και η νέα αναγνωστική χρονιά ξεκινά υπέροχα.Περίμενα κάμποσες μέρες να περάσουν αφότου είχα τελειώσει το βιβλίο  μπας και καταλαγιάσει αυτή η συναισθηματική ένταση που σου προκαλεί. Γυρνώντας όμως πάλι στις τσακισμένες σελίδες, διαβάζοντας κάποια αποσπάσματα το αίσθημα αυτό ξανά φουντώνει και σκέφτομαι πως είναι δυνατόν ένας 34 χρόνος να  μπορεί να γράφει έτσι; Ερώτηση άκυρη, φυσικά  και μπορεί.


Κάποια στιγμή οι ιστορίες έπρεπε να λάβουν τέλος. Κάποια στιγμή οι λύκοι πέθαιναν, οι άνθρωποι πέθαιναν.Χτυπούσε το ξυπνητήρι. Τα μόρια έκανα αυτό που έκαναν και μερικές φορές από το χάος διαφαινόταν η τάξη.Και  μερικές φορές από το χάος ξεπηδούσε η τάξη. Και μερικές φορές, ποιος ξέρει; Τα δεδομένα ήταν επίμονα.Ήταν επίσης ιστορίες.Με άλλα λόγια, ένα σωρό πράγματα έμειναν ανοιχτά στην ερμηνεία.Αλλά οι στιγμές συνεχιζόταν να έρχονται, η μια μετά την άλλη.Και μετά άλλη μια. Και μετά άλλη μια.

Οι ήρωες του Τζάκσον είναι σαραντάρηδες, ζωές των οποίων καταρρέουν. Θέλουν να νιώθουν καλά με τον κόσμο, με τον εαυτό τους και δεν μπορούν. Είναι άνθρωποι από τι καλλιτεχνικό σινάφι, μουσικοί, χορευτές, παραγωγοί... Κονιορτοποιούνται σε μια ξέφρενη πορεία αναζήτησης του δικού τους νοήματος. Στρέφονται στον εαυτό τους, γίνονται για λίγο παρατηρητές, παίρνουν παραισθησιογόνα και αφήνονται μέσα στις φαντασιώσεις τους.Περιμένουν να αισθανθούν γαλήνη, να επιστρέψουν σε εκείνο το σημείο που θα ξεκινήσουν από το μηδέν.
Οι ευθύνες όμως τους βαραίνουν, η ευθύνη της ίδιας της ζωής.

Τα διηγήματα του Τζάκσον αφορούν την δική μας γενιά.Τα διλήμματα των επιλογών που πολλές φορές δεν υπάρχουν..Πρόκειται για μια συλλογή διηγημάτων που σκάβει τις κούφιες κοιλότητες του εαυτού μας. Μια εξαιρετική γραφή, λυρική, αδίστακτη, εγκεφαλική. 'Ενα βιβλίο για την χαμένη νιότη.
Ένα εξαιρετικό βιβλίο.




Ούτε κι εγώ ήμουν αθώος, δεν αγνοούσα την αργή και ύπουλη διολίσθηση με την οποία τα μέσα για την επίτευξη των πιο πολύτιμων και ευγενών σκοπών μας γίνονται τα ίδια σκοποί -έτσι που, για παράδειγμα, το να γράψεις κάτι που θα αλλάξει τον κόσμο γίνεται το να γράψεις κάτι που θα έχει αξία για σένα τον ίδιο, που γίνεται το να εκδώσεις κάτι σχετικά αξιοπρεπές, που γίνεται το να γράψεις κάτι που να μπορεί απλώς να εκδοθεί· ή, για να δώσω άλλο ένα αυθαίρετο παράδειγμα, η αναζήτηση του αιώνιου έρωτα γίνεται η αναζήτηση ενός έρωτα που μπορεί και να κρατήσει, που γίνεται η αναζήτηση ενός συνετού μείγματος ανοχής και πάθους, που γίνεται η αναζήτηση ενός ταιριαστού κοινωνικού συντρόφου. Και φυσικά με κάθε αναπροσαρμογή δεν πιστεύεις ότι συμβιβάζεσαι ή ότι προδίδεις τις αρχές σου αλλά ότι ωριμάζεις. Κι ίσως και να 'ναι έτσι. Ίσως να κάνεις το καλύτερο που μπορείς. Αλλά η αλήθεια είναι ότι μια μέρα ξυπνάς νεκρός.






Μετάφραση: Παναγιώτης Κεχαγιάς
Εκδόσεις: Αντίποδες.



Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017

Η λίστα της LoLa για το 2017.





Να' μαστε λοιπόν, 3 μέρες πριν την εκπνοή του 2017. H ανάγκη της ανασκόπησης, έχει κάνει την εμφάνισή της αρχές Δεκέμβρη. Τότε βγαίνουν σημειωματάρια, τα παλιά και τα ανέγγιχτα εκείνα που θα γεμίσουν με καινούριους στόχους που θα αφορούν το νέο έτος.Μια διαδικασία που η αλήθεια είναι περιμένω πως και πως, θαρρείς πως αν αριθμήσεις αυτά που έχεις στο μυαλό σου να αποτελούν ένα είδος γραπτής υπόσχεσης, και σε περίπτωση αθέτησης της,θα συμβεί κάτι. ίσως να δώσεις κάνα δυο -τρεις δικαιολογίες στον εαυτό σου θα τραβήξεις μια γραμμή , το επόμενο νούμερο ίσως έχει φανεί πιο τυχερό.
Ένα από αυτά τα σημειωματάρια γεμίζει με εκείνα τα βιβλία που διάβασα μέσα στην χρονιά.Φέτος οι αναγνώσεις δεν ήταν πολλές, να μια υπόσχεση γραπτή που θα αριθμηθεί κι αυτήν για την επόμενη χρονιά,μα κάποιες από αυτές ήταν δυνατές. Ορίστε λοιπόν, η λίστα της LoLa για το '17.Η σειρά τυχαία εκτός του πρώτου φυσικά.







10) Το μάτι-Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ.





Ένα εκπληκτικό μυθιστόρημα που απεικονίζει εύστοχα τη σύγχυση της μοντέρνας εποχής, την ουσία που έχει η εικόνα, και όχι η ύπαρξη. Η αδράνεια και η αποποίηση των ευθυνών, παρουσιάζεται μέσα από μια γραφή εξαιρετική, με μεταφορές, παιχνίδια λέξεων και μια εξαιρετική μετάφραση εκείνης του Γ.Ι. Μπαμπασάκη.




9) Η Ώρα του αστεριού-Κλαρίσε Λισπέκτορ.




'Tο βιβλίο είναι γραμμένο από χέρι ασθενικό και παθιασμένο.Η Κλαρίσε είχε ήδη κατά κάποιο τρόπο πάψει να είναι δημιουργός, να είναι συγγραφέας.Είναι το τελευταίο κείμενο, εκείνο που έρχεται μετά.Μετά από όλα τα βιβλία.Μετά τον χρόνο. Μετά το εγώ.Ανήκει στην αιωνιότητα , σε εκείνο τον χρόνο πριν από το μετά από το εγώ, τον οποίο τίποτα δεν μπορεί να διακόψει.Στον χρόνο εκείνο, σε εκείνη την μυστική και αιώνια ζωή θραύσματα της οποίας είμαστε''.



Ένα βιβλίο για την απλότητα της ζωής, για τις χαμένες απολαύσεις, εκείνες που έχουμε ξεχάσει από καιρό. Tρέχουμε, να φτιάξουμε ένα φανταχτερό μέλλον, μουντζουρώνοντας το παρόν.
Οι λέξεις της Κλαρίσε σε καταπίνουν.




8)   Η μυστική ιστορία- Ντόνα Ταρτ.






Η Ταρτ πλέκει με μαεστρία την προσωπικότητα των ηρώων της, και μας βυθίζει στην δίνη τους, στα πάθη τους, στην πολυπλοκότητά τους. Το ενδιαφέρον και η αγωνία για την εξέλιξη της ιστορίας παραμένει έντονο, παρότι γνωρίζουμε την έκβασή της. Η γραφή απλή χωρίς φανφάρες, αφήγηση πειθαρχημένη που δημιουργεί μια εκπληκτική ατμόσφαιρα.
Μια ιστορία που παραμένει μυστική, πληρώνοντας ο καθένας το τίμημα που του αναλογεί.



7) Η μελαγχολία της αντίστασης- Λάσλο Κρασναχορκάι.







Ένα μυθιστόρημα που περιγράφει αριστουργηματικά την κοινωνία μας, μια κοινωνία που είναι παραδομένη στους φόβους της, τις προκαταλήψεις,που είναι γερά στερεωμένη σε ψευδείς βεβαιότητες. ''Μια πνιγηρή τρύπα που πνίγει κάτω από το μαλακό της πάπλωμα κάθε κύμα καθαρού αέρα.Η γραφή του Κρασναχορκάι σαρωτική.Μια πρόζα απαράμιλλης ομορφιάς , με τις υπνωτιστικές ποιητικές εικόνες του, και τον μακροπερίοδο λόγο του.Μια θλίψη διακατέχει το βιβλίο, η θλίψη της σήψης, της λήθης στην οποία η ανθρώπινη ύπαρξη βυθίζεται αργά μα σταθερά.


Η μετάφραση της Αβραμίδου είναι εξαιρετική.


6) Η Συντέλεια του κόσμου- Τζέννυ Έρπενμπεκ



Η Έρπενμπεκ γράφει ένα βιβλίο για τον θάνατο. Μια ιστορία, βέβαια δεν αρκεί και γράφει για μια ζωή που περιέχει δυνάμει πολλές ζωές.Αυτή η περιδίνηση σε τόπο, χρόνο και τις διαφορεικές εκδοχές αποτελούν έναν ισχυρό πυρήνα γύρω από τον οποίο η συγγραφέας μας δίνει ένα μαγευτικό μυθιστόρημα. Με φόντο ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο ιστορικό πλαίσιο,η ηρωίδα της Έρπενμπεκ μεταστοιχιώνεται , ξεκινώντας από την Γαλικία της αυστροουγκρικης μοναρχίας περίπου το 1900,συνεχίζεται στην Βιέννη μετά το τέλος του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου, στην Μόσχα την εποχή του σταλινισμού, στο Βερολίνο της Λαοκρατικής Δημοκρατιας για να ολοκληρωθεί στο Βερολίνο της σύγχρονής Επανενωμένης Γερμανίας.
Το βιβλίο χωρίζεται σε ‘’υποβιβλία’’ όσες και οι εκδοχές της ιστορίας, και ανάμεσά τους παρεμβάλλονται διάφορα ιντερμέδια που δίνουν στην αφήγηση έναν εξαίσιο ρυθμό. Η γραφή σε υπνωτίζει, σε μεταφέρει εδώ κι εκεί, παρατηρώντας την διαφορετική κάθε φορά εξέλιξη της ηρωίδας, τον διαφορετικό κάθε φορά θάνατο που έχει επιλέξει η συγγραφέας γι’αυτήν.

Η μετάφραση του Αλέξανδρου Κυπριώτη εξαιρετική



5) Το πρόσωπό σου αύριο (Πυρετός και Λόγχη)-Χαβιέρ Μαρίας





Ο Μαρίας με το θαυμάσιο ύφος του, με την εκπληκτική γραφή του εμπλουτίζει και διανθίζει τις ίδιες ερωτήσεις, τις ίδιες εμμονές με την εξαντλητική χρήση των λέξεων, των συνωνύμων τους και των αντίθεων τους.
Πιάνεις ένα βιβλίο του Μαρίας και ξέρεις ότι δεν θα προσπερνάς τις σελίδες του ανάλαφρα, ότι δεν θα βγεις ο ίδιος μετά το πέρασμά τους.



4)    Από την Άιντα στον Χαβιέρ - John Berger






  Ένα μυθιστόρημα σε γράμματα, γράμματα από την Άιντα στον αγαπημένο της Χαβιέρ, ο οποίος έχει καταδικαστεί σε ισόβια.
Ένα βιβλίο για την πολιτική και τον έρωτα.
Ένα βιβλίο για την προσμονή και την ελπίδα.
Ένα εξαιρετικό βιβλίο.



3)   Ρομπέρτο Μπολάνιο-Το Παγοδρόμιο







Η ιστορία ξεκινά με έναν φόνο, ντύνοντας την έτσι με ένα πέπλο μυστηρίου. πλήθος ερωτημάτων αρχίζουν και γεννιούνται η ιστορία προχωρά,οι αφηγήσεις συγκλίνουν. Τ μυστήριο λύνεται αλλά, πραγματικά αυτό δεν σε νοιάζει, προσωπικά εμένα δεν με ένοιαζε να μάθω ποιος ήταν ο δολοφόνος. Η γραφή σε μαγνητίζει, ο λυρισμός, η απογυμνωμένη κι όμορφη ποίησή του.Ο κόσμος που σε βυθίζει είναι ιδιαίτερος και δεν λές να βγεις από εκεί, ακόμη και όταν η τελεία θα σημάνει το τέλος.



Ένα εξαιρετικό βιβλίο με αφηγηματικό παλμό που σε αιχμαλωτίζει από την πρώτη κιόλας σελίδα.





2)  Λίγη Ζωή-Χάνα Γιαναγκιχάρα







Τέσσερις φίλοι μετακομίζουν στην Νέα Υόρκη μετά την αποφοίτησή τους, για να φτιάξουν την ζωή τους. Άφραγκοι, χαμένοι με μόνα εφόδια την μεταξύ τους σχέση και τις φιλοδοξίες τους θα αρχίσουν σιγά σιγά, να θέτουν στόχους, να αρχίζουν να οριοθετούν τις ζωές τους. Ο Γουίλεμ, ο Μάλκομ, ο Τζέι μπι και ο Τζουντ(αχ, αυτός ο Τζούντ) είναι οι βασικοί χαρακτήρες, χωρίς αυτούς το μυθιστόρημα δεν θα υπήρχε. Υπάρχει ο Άντι , ο Χάρολντ, η Τζούλια κι ο Ρίτσαρντ κι άλλοι, πολλοί άλλοι. Η αρτιότητα των χαρακτήρων τέτοια, που νομίζεις ότι είναι αληθινοί, ότι υπάρχουν εκεί δίπλα και τους βλέπεις, τους ακούς ακόμη και ότι μπορείς να τους αγγίξεις.Είναι τέτοια η συναισθηματική και η προσωπική ανάμειξη με τον κόσμο εκείνο των τεσσάρων που είναι σαν να ζεις σε δυο κόσμους, άλλοτε μόνο σε έναν εκείνο του Τζούντ, που αναρωτιέσαι τι θα συμβεί, ποια θα είναι η εξέλιξη σαν να πρόκειται για έναν πολύ δικό σου άνθρωπο και το συναίσθημα βαρύ, τόσο βαρύ που μερικές φορές αναγκαζόμουν να κλείσω το βιβλίο να πάρω καμιά ανάσα για να μπορώ να συνεχίσω.

Μια ιστορία τοποθετημένη σε μια άχρονη Νέα Υόρκη, έτσι που δεν σου αποσπά τίποτα την προσοχή υπάρχει μόνο ο Τζουντ, ο Μάλκομ, ο Τζέι μπι και ο Γούιλεμ τίποτα άλλο δεν έχει σημασία.Ένα μυθιστόρημα που σε αναστατώνει. Υπήρχαν στιγμές που έκλαιγα με λυγμούς. Τέτοια η ένταση, τέτοιο το συναίσθημα.



1) Το Εργοστάσιο Σφηκών- Iain Banks.



Η αναγνωστική έκπληξη της χρονιάς.

Πρόκειται για ένα περίεργο, σοκαριστικό, πότε-πότε βάναυσο βιβλίο. Η ανάγνωσή του σε μερικά σημεία είναι μια απείρως οδυνηρή εμπειρία, αλλά ταυτόχρονα δεν τολμάς να πάρεις ανάσα μην σου ξεφύγει κάποιος συμβολισμός, ή κάποια εξαιρετική φράση.
Παρακολουθούμε την ζωή του δεκαεξάχρονου Φρανκ, ο οποίος και ζει απομονωμένα μαζί με τον πατέρα του στο νησί. Ο αδερφός του Έρικ, μόλις έχει δραπετεύσει από την ψυχιατρική κλινική, όπου και νοσηλευόταν τα τελευταία χρόνια.
Η βια αντί φωνής, η βία που χρησιμοποιείται σαν απόδειξη της ίδιας της ύπαρξης. Οι τύψεις δεν έχουν θέση εδώ, ο Φρανκ ρωτά, το εργοστάσιο απαντά.
Ένα βιβλίο που κατά λάθος έπεσε στα χέρια μου, άλλωστε ανήκει σε μια κατηγορία(τρόμου) η οποία δεν είναι το φόρτε μου. Κι έρχεται ο Banks να με διαψεύσει.
Το εργοστάσιο Σφηκών είναι ένα εκπληκτικό, αλλόκοτο βιβλίο.Απολαυστικό τόσο για την απόλυτη θηριωδία του αλλά και το μήνυμά του, κυρίως γι' αυτό.




Ορίστε και το σάουντρακ της φετινής χρονιάς.




Eύχομαι σε όλους Χρόνια πολλά και καλή χρονιά.

Δευτέρα, 18 Δεκεμβρίου 2017

Το μάτι-Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ.














''Συνειδητοποίησα πως η μόνη ευτυχία στον κόσμο είναι να παρατηρείς, να παρακολουθείς, να περιεργάζεσαι τον εαυτό σου και τους άλλους, να μην είσαι πάρα ένας οφθαλμός, ένα κάπως υαλώδες, κάπως κόκκινο και ερεθισμένο, ορθάνοιχτο μάτι''.


Πρόκειται για την ιστορία ενός Ρώσου οικοδιδασκάλου, που βαριέται θανάσιμα την ζωή του, ο οποίος ενδίδει στα ερωτικά καλέσματα μιας καλής φίλης, της οικογένειας στην οποία εργάζεται.Ο σύζυγος της, θα ανακαλύψει την απάτη και θα ξυλοφορτώσει τον Σμίροφ, ο οποίος και θα καταλήξει στο δωμάτιό του, με έναν σκοπό : να αφαιρέσει την ανιαρή ζωή του, μια πράξη η οποία δεν θα προκαλούσε το παραμικρό ίχνος λύπης για τον αξιοθρήνητο αυτό ανθρωπάκο. Καταφέρνει λοιπόν, τουλάχιστον να βγάλει εις πέραν αυτή του την αποστολή;Η συνέχεια της ιστορίας περιέχει μια δόση μυστηρίου.
Η αφήγηση από πρωτοπρόσωπη μετατρέπεται σε τριτοπρόσωπη,ο αφηγητής παρατηρεί τον Σμίροφ εξ αποστάσεως,τον αναλύει. Δεν θα αργήσει ο αναγνώστης να καταλάβει ότι πρόκειται για τον ίδιο τον ήρωα που επιλέγει να ζει μέσω της όρασης, της ανυπαρξίας.Πρόκειται για μια αφήγηση βυθισμένη στην κόλαση των πολλαπλών αντικατοπτρισμών του βασικού της πρωταγωνιστή. Ο ίδιος επιλέγει την εικόνα του εαυτού του ανάλογη των περιστάσεων. Είναι τα πάντα και τίποτα.
Είναι κουρασμένος,  δεν δρα παρά μένει θεατής της ίδιας του ζωής, και η κατρακύλα δεν έχει τελειωμό. Αποτινάσσει κάθε μορφή προσώπου και συνειδησιακής ταυτότητας και παρατηρεί τον εαυτό του μέσα από τα μάτια των άλλων.
Ένα εκπληκτικό μυθιστόρημα που απεικονίζει εύστοχα τη σύγχυση της μοντέρνας εποχής, την ουσία που έχει η εικόνα, και όχι η ύπαρξη. Η αδράνεια και η αποποίηση των ευθυνών, παρουσιάζεται μέσα από μια γραφή εξαιρετική, με μεταφορές, παιχνίδια λέξεων και μια εξαιρετική μετάφραση εκείνης του Γ.Ι. Μπαμπασάκη.



Μετάφραση: Γιώργος- Ίκαρος Μπαμπασάκης
Εκδόσεις: Μεταίχμιο.